In juni 2011 werd ik geconfronteerd met een handicap. Ik was doof aan mijn rechteroor. Dit is veroorzaakt door een brughoektumor. Deze had mijn gehoorzenuw beschadigd. Een gehoorapparaat was in mijn geval nutteloos, omdat de signalen niet worden doorgegeven. In het schooljaar 2011-2012 werd het lesgeven erg zwaar door deze handicap, want ik wist nooit waar het geluid vandaan kwam en, bij een grote klas, verstond ik de leerlingen achterin de klas niet. Dit was heel vermoeiend en aan het einde van iedere werkdag was ik dan ook geheel uitgeput. Ik heb het dat jaar volgehouden maar ik besefte wel dat ik dit niet tot mijn 66ste zou volhouden, het was gewoon te zwaar. Ik ben toen gaan zoeken naar oplossingen. Via een stagiaire met gehoorproblemen, kwam ik in contact met het adviesbureau PlanPlan.
PlanPlan kwam met het voorstel om een aantal microfoontjes aan het plafond te hangen. Ik kreeg een koptelefoon op en een laptop op mijn bureau. Op de laptop kon ik zien uit welke microfoon het geluid kwam. Dat geluid kreeg ik dan doorgegeven in mijn linkeroor. Dit was een proefopstelling. Ik was meteen enthousiast. Ik wilde graag deze apparatuur in het schooljaar 2012-2013.
De apparatuur is in september 2012 geplaatst. In het begin was het natuurlijk wel wennen en ik moest handigheid krijgen in het bedienen van de knopjes, want er zijn veel mogelijkheden. Je kunt alle microfoons ingeschakeld hebben, maar je kunt ook een aantal tijdelijk uitzetten. Je kunt ze ook op een na, allemaal uitzetten. Dit is handig als het wat rumoerig is in de klas en je bent in gesprek met een leerling.
Na twee weken ging alles probleemloos. Ik ben er helemaal aan gewend en het scheelt echt heel veel qua vermoeidheid aan het einde van de lessen.
Wat betreft de reactie van de leerlingen: die keken de eerste dag wel een beetje raar op maar zij weten inmiddels ook niet beter. Ook voor hen is het op deze manier prettiger dan een docente die steeds maar weer vraagt om te herhalen wat zij gezegd hebben omdat zij het niet verstaan heeft. In een wat lawaaierige klas moest ik heel veel heen en weer lopen om met de verschillende leerlingen te kunnen praten. Ik moest dan heel dicht bij ze komen staan en mijn linkeroor ongeveer naast hun mond houden om ze te verstaan. Dit was voor hen ook niet altijd even prettig. Wat ook handig is, is dat ik nu de juiste persoon kan aanspreken op hun geklets. Het protest van “ik heb niets gezegd” telt niet meer. Ik zie op mijn laptop uit welke microfoon het geluid komt.
Al met al, deze apparatuur is voor mij een zegening en ik denk dan ook dat ik het hiermee wel tot mijn 66ste kan volhouden.