Ik moet een jaar of 16 zijn geweest toen ik ieder weekend een harde piep over hield aan een avondje dansen in de plaatselijke kroeg. Slechthorendheid zit in mijn familie, dus liet ik me al regelmatig testen. Uiteindelijk bleek ik rond mijn twintigste in aanmerking te komen voor gehoorapparaten. Ik droeg inmiddels al jaren trouw oordoppen bij het uitgaan en de KNO arts was positief gestemd. Met gehoortoestellen kon ik nog 95% van de gesprekken volgen. Ik besteedde er niet al te veel aandacht aan en rondde met succes mijn opleiding tot orthopedagoog en later GZ-psycholoog af.
Ik weet nog dat ik het best zwaar vond om fulltime te werken en er zelf voor koos om één dag per week vrij te nemen. Hoewel mijn gehoor langzaam steeds slechter werd, koppelde ik dit niet aan de energie die alle gesprekken op mijn werk en in mijn privéleven mij kostten. Ik werd moeder en startte aan een nieuwe functie als behandelaar in de basis GGZ met volwassenen. Ik vond het fijn dat ik nu vooral 1-op-1 gesprekken had en niet meer dagelijks cliëntbesprekingen hoefde voor te zitten of cliënten zag met een beperkte verstaanbaarheid. Ik gebruikte inmiddels solo apparatuur, want in de loop der jaren verslechterde mijn gehoor nog verder.
Totdat er bij het audiologisch centrum een keer aan mij gevraagd werd wat de impact van mijn gehoorverlies (inmiddels vrij ernstig) op mijn dagelijks leven was? En of ik daar wel eens hulp bij had gehad? Nou…nee dus. Ik kreeg gesprekken bij een psycholoog van Kentalis en zij adviseerde mij om eens een werkplekonderzoek bij PlanPlan aan te vragen. Het was heel confronterend hoe ik mezelf al die tijd probeerde aan te passen om maar mee te kunnen doen. Het was ontzettend fijn om te merken hoeveel het scheelde om het geluid echt rustig op mijn gehoortoestellen te kunnen ontvangen, dankzij de apparatuur van PlanPlan. Geen hoofdpijn meer na een dag werken, geen stijve nek meer of continu moe zijn. En ontzettend helpend dat mijn collega’s werden betrokken bij het onderzoek. Zodat ook zij meer inzicht kregen in de impact van mijn gehoorverlies en hoe ze mij gemakkelijk konden helpen (bijvoorbeeld door geen wortel te eten boven de microfoon tijdens een vergadering 😉).
Helaas kwam toen het moment dat ik met de beste apparatuur van de wereld niets meer kon horen. Eerst hield mijn linkeroor er vrijwel volledig mee op, enkele jaren later ook mijn rechteroor. Even leek het erop dat ik op zoek moest naar ander werk.
Gelukkig kwam ik in aanmerking voor een Cochleair Implantaat (CI). Inmiddels sluit ik de apparatuur van PlanPlan aan op mijn CI, zodat ik de gesprekken weer goed kan volgen. Mijn energiebalans moet ik in de gaten blijven houden, want hoe goed de apparatuur en technologische ontwikkelingen ook zijn, er blijven altijd complexe luistersituaties bestaan die mij snel uitputten. En nog steeds heb ik niet altijd in de gaten hoeveel werk ik zelf verzet om anderen te verstaan. Dan vraag ik me bij het schemerdonker plotseling af of de batterijen van mijn gehoortoestel misschien leeg zijn. Dat zijn ze niet…ik blijk gewoon heel veel lip te lezen en dat lukt in het donker niet meer. Op mijn werk gaat alles dankzij de werkplekaanpassingen ontzettend goed. Ik doe mijn werk met veel plezier en kan het iedereen aanraden om een werkplekonderzoek in te zetten. Meestal ben je als slechthorende te laat met deze stap zetten, zelden te vroeg…