Als geoefend slechthorende heb ik al een paar flinke stappen richting de achterste rij in het lokaal gezet, waar de vragenstelster zit. “Sorry, ik verstond je niet goed, Emma, kun je de vraag nog eens herhalen?” “Wat bedoel ……..?”, ook deze keer komt de vraag niet over. “Ja, nogmaals sorry, je weet dat ik hartstikke doof ben.” Emma zucht diep. Ik ook. Gelukkig herhaalt de buurvrouw van Emma met een heldere stem de vraag voor mij.
Het is maar één van de vele complexe hoorsituaties waar ik sinds mijn gehoorverlies op mijn werk tegen aan ben gelopen. En niet alleen slecht verstaanbare vragen zijn het probleem. Lastig of niet te volgen vergaderingen, opmerkingen in de docentenkamer die mijn brein niet bereiken, vooral niet te interactief lesgeven maar gericht beurten geven aan een leerling met een heldere stem, zo maar een aantal consequenties van slechthorendheid.
Op een dag in het voorjaar zit ik voor een vriendelijke mevrouw bij de audicien die mij na een aantal pieptestjes een gehoorapparaat uit categorie 5 verkoopt. Ik ga de vogeltjes weer horen fluiten volgens de begeleidende folders. Toch valt het allemaal wel een beetje tegen. Ik mis nog steeds te veel in de communicatie met de wereld om mij heen. En zeker ook op mijn werk. Tijdens een gesprek met mijn teamleidster op school komt zij met het voorstel om Adviesbureau PlanPlan in te schakelen. Zelf had ik ook al eens op internet over dit bedrijf gelezen. Voortvarend neemt zij contact op en zo begint de trein te lopen.
Andrea komt op school en voert met mij een prettig en duidelijk intake gesprek, waarin de vraag naar het verbeteren van mijn gehoor in de schoolsituatie centraal staat. Ze verwijst mij door naar een audiologisch centrum voor verder onderzoek door een professionele audioloog. Niet lang daarna ligt er een verslag van Andrea met aanbevelingen bij de teamleidster en mij op de mat. Een vast lokaal, vloerbedekking op de grond en een communicatiesysteem aan het plafond. Dit zijn in hoofdlijnen de conclusies. School werkt gelijk mee. De stoffeerder komt langs en Guido komt een dag testen om vervolgens, een aantal weken later, het communicatiesysteem aan te leggen.
Inmiddels hangen er elf kleine witte microfoontjes in het lokaal, die via een ringleiding rechtstreeks zijn aangesloten op mijn hoorapparaten. Bovendien hangt voor in het lokaal een buis, een zogenaamd geluidstoplicht, aan het plafond die in kleur het aantal geproduceerde decibelletjes in het lokaal weergeeft. Natuurlijk waren de leerlingen in het begin razend nieuwsgierig. “Hoe werkt het meneer?” Ik leg uit. “Je mag de microfoontjes zeker niet aanraken, ze zijn vast duur?” “Heel scherp”, antwoord ik. Maar het hoogtepunt is toch even samen zo hard schreeuwen dat het geluidstoplicht donkerrood wordt. De leerlingen zijn er ondertussen helemaal aan gewend. Ik ook.
Het is nu weer voorjaar en mijn situatie is echt veranderd. De vloerbedekking zorgt voor een betere akoestiek en meer rust in het lokaal. Daarnaast biedt het communicatiesysteem mij de mogelijkheid om iedereen weer te verstaan. En de door de audioloog beter afgestelde hoorapparaten versterken mijn gehoor, niet alleen in maar ook buiten het lokaal.
Als bijna zestiger maakte ik mij zorgen over mijn toekomst als docent geschiedenis. Maar het zelfvertrouwen in mijn werk is weer terug. Laat Emma nu nog maar weer eens een vraag stellen!