Karim werkt in een kantoortuin met zijn rug naar de deur. Hij ziet niet wie er aankomt, hoort het ook niet en dus schrikt hij regelmatig. Elke keer als er iemand onverwacht naast hem staat of als er een hand op zijn schouder wordt gelegd omdat iemand zijn naam al drie keer heeft geroepen, verrast hem dat. Hij staat voortdurend aan om te voorkomen dat er iets tegen hem gezegd wordt en hij het mist. Het breekt hem op.
Zijn gehoorverlies veranderde niet, zijn werk wel
Karim is 35, werkt al meer dan tien jaar in de IT en kent de systemen die hij beheert door en door. De vaktaal, de technische termen, de details die ertoe doen: als specialist kent hij ze. Zijn gehoorverlies heeft hij ook al die jaren, hij heeft geleerd ermee te werken. Toen hij het aanbod kreeg voor een nieuwe functie, twijfelde hij geen moment.
Het is een functie waar zijn hart sneller van gaat kloppen. De functie draagt meer verantwoordelijkheid, maar vraagt ook meer overleg. In de kantoortuin met tien collega’s, een telefoon die constant gaat en vergaderingen met softwareleveranciers tellen tegelijkertijd de details. Wat Karim eerder uitvoerend deed, doet hij nu ook als verantwoordelijke. En wat hij eerder nog kon bijbenen, lukt nu niet meer. Dat had hij niet voorzien.
Volhouden terwijl het niet meer werkt
Wat Karim doet, doen veel mensen met gehoorverlies. Hij knikt op het juiste moment, vult in wat hij waarschijnlijk gemist heeft en doet alsof hij het kan volgen. Soms lukt dat ook, maar steeds vaker niet meer. De drempel om naar zijn leidinggevende te stappen is groot. Want hoe leg je uit wat je niet (meer) kunt, als je zo lang hebt laten zien wat wél lukt?
Gehoorverlies zit onder de oppervlakte. De vermoeidheid ook, net zoals de frustratie. Drie jaar geleden stond in een verslag van zijn audiologisch centrum al een tip: neem contact op met PlanPlan voor een werkplekonderzoek. Karim las het, legde het weg en deed er niets mee. Het leek hem ingewikkeld en voelde als een brug te ver. Tot hij zichzelf realiseerde dat hij het niet meer kon negeren. “Dit houd ik niet vol. Ik vind mijn werk hartstikke leuk. Het duurt nog heel lang tot mijn pensioen en ik wil mijn verlangen en dromen niet opgeven, omdat ik mogelijkheden om die te kunnen leven niet heb onderzocht.”
Een andere plek maakt al een wereld van verschil
Toen Karim uiteindelijk contact opnam, begon het niet met techniek. Het begon met kijken: naar zijn werkplek, zijn dag en naar zijn situatie zoals die er écht uitzag. Wat bleek? Hij zat met zijn rug naar de deur in een kantoortuin waar constant gebeld werd en collega’s langs liepen. Een plek die voor iemand zonder gehoorverlies misschien gewoon druk is, maar voor Karim betekende dat hij voortdurend alert was. Hij stond altijd aan en kwam niet meer tot rust.
De oplossing was verrassend eenvoudig: een andere plek in de kantoortuin. Met zijn rug naar de muur en zicht op de ruimte. Zodat hij ziet wie er aankomt en niet meer schrikt, zodat hij weer kan ontspannen. Daarna volgde de techniek. Met de juiste microfoons bij de collega’s die het dichtst bij hem werken kon hij schakelen: afsluiten wat hem stoorde, versterken wat hij wilde horen. Zo kreeg Karim weer grip op het geluid, in plaats van overgeleverd te zijn aan de kantoortuin.
Er volgde ook een gesprek met het team. Hoe gaan we met elkaar om in deze ruimte? Er werd afgesproken dat telefoongesprekken voortaan buiten de kantoortuin werden gevoerd, net zoals een gezellig koffiepraatje. Deze kleine afspraken maken een groot verschil. Zelfs in vergaderingen met leveranciers en collega’s – de momenten waarop Karim zijn expertise moet kunnen inbrengen – kreeg hij weer grip. Hij verstaat de details, kan meepraten en kan weer de professional zijn die hij is.
Leren aangeven wat je nodig hebt
Naast het werkplekonderzoek volgde Karim ook een begeleidingstraject rondom gehoorverlies en werk. Daarin leerde hij niet alleen over techniek, maar ook over hoe de impact van gehoorverlies op hem. Over hoe open je bent, wat je nodig hebt en hoe je dat bespreekbaar maakt. Hij ontdekte wat hij kan, wat helpt en waar hij zich vaker mag uitspreken dan hij gewend was.
Karim werkt daardoor nu weer met alle vertrouwen. Hij krijgt de dingen mee die essentieel zijn voor zijn functie. Hij brengt zijn expertise in en doet het werk waar hij zo van houdt. Niet omdat zijn gehoorverlies verdwenen is, maar omdat zijn werkplek nu aansluit op wie hij is en wat hij nodig heeft. En die tip in dat verslag van drie jaar geleden? “Oh, wat zou ik soms willen dat ik daar eerder iets mee had gedaan. Maar gelukkig heb ik uiteindelijk de stap genomen.”
Loop jij net als Karim ook al een tijdje tegen je gehoorverlies aan op het werk? Heb jij het gevoel dat je alles al geprobeerd hebt, maar dat het nog niet klopt? Dan is dit misschien het moment om te onderzoeken wat er mogelijk is. Niet omdat je moet, maar omdat jij en jouw werk het waard zijn. Neem gerust contact op of meld je aan voor ons webinar ‘Werken met gehoorverlies, hoe werkt dat?’ op donderdag 8 oktober. We denken graag met je mee.