“Niet goed verstaan op afstand.” Dat klinkt als een technisch probleem, toch? Maar als je zelf slechthorend bent, zoals ik, ervaar je: het is veel meer dan dat. Het betekent dat je gesprekken mist. Dat je je terugtrekt uit situaties die ooit vanzelfsprekend waren. Dat je wereld langzaam kleiner wordt.
Toen ik de werpmicrofoon voor het eerst zag, die zachte kubus met een microfoon erin, dacht ik eerlijk gezegd: leuk speeltje. Handig in mijn werk tijdens lezingen en voor het creëren van interactie met de zaal. Inmiddels weet ik beter. Deze technologie heeft me niet alleen geholpen op mijn werk. Het heeft me ook in mijn privéleven verstaan in situaties teruggegeven waarvan ik dacht dat ze voorgoed voorbij waren.
Geluid dat weer dichtbij komt
De werpmicrofoon zorgt dat geluid wordt opgevangen bij de bron en rechtstreeks mijn hoortoestellen in gaat. Dat betekent dat afstand geen enkele barrière meer is. Tijdens grote evenementen zet ik de box bij de luidspreker neer, zodat ik de spreker kraakhelder hoor, ook als ik achter in de zaal zit. Na de plenaire sessie verplaats ik hem eenvoudig naar een groepstafel, of weer terug naar het podium. Tijdens het netwerken draag ik hem onder mijn arm. Laatst stond ik tegen de bar geleund met een drankje, de werpmicrofoon op de bar naast me. Ondanks de bak herrie daar, kon ik ontspannen praten, zonder voor mijn gevoel steeds te moeten raden wat mijn gesprekspartner zei.
Buiten het werk begint het pas echt
De techniek die in de werpmicrofoon zit, de zender en ontvanger, gebruik ik inmiddels ook buiten mijn werk. Als ik met mijn partner fiets, kan ik hem normaal niet verstaan. Maar met de zender met microfoontje aan zijn jas gespeld en de ontvanger aan mijn fietsbroek, hoor ik zijn stem helder. Zelfs als het waait.
Dat had ik met een RogerOn allang opgegeven door de grote hoeveelheid windgeruis. Met de werpmicrofoon kon ik tijdens een meerdaagse wandeltocht met een vriend vier dagen lang moeiteloos naar zijn verhalen luisteren. En ja, zelfs tijdens het paragliden werkte het: beter verstaan. Net zoals in de auto verstaan als ik zelf rij en iedereen aan mijn oor zit waar geen verstaan meer inzit. En in het theater? Daar sluit ik hem aan op het mengpaneel. Geen vermoeiend gokken meer, geen halve zinnen. Alleen nog genieten, met loepzuiver geluid in mijn oren.
Meer dan techniek
Voor veel professionals in de hoorzorg is de werpmicrofoon een werkplekoplossing. Nog zo vaak horen wij: is dit wel echt nodig? Wat heeft iemand eraan op het werk? Kan het niet zonder? Of zoals een audioloog zei: ‘Zou ik mijn cliënt wel een werkplekoplossing geven? Want dan verstaat hij tijdens het werk goed. En is het verschil met thuis zo groot. Is helemaal geen oplossing dan niet beter?’
Voor mij is deze techniek veel meer dan dat. Het is de brug tussen mijn werk en leven. Tussen meedoen en missen. Tussen in verbinding zijn met wie me lief zijn en stil naast elkaar ons ding doen omdat ik niet versta. Omdat ik met deze techniek niet alleen beter versta, maar weer volop deelneem aan dat waar ik afscheid van nam.
Voor mij is de werpmicrofoon niet zomaar techniek, maar een deur naar vrijheid en verbondenheid.
Deze blog is geschreven door Anke Heij – ervaringsprofessional, hoorcoach en werkplekonderzoeker
Foto werpmicrofoon: Nico van Gestel
Foto in het veld: privé archief Anke Heij